Eglė Budvytytė

Budvytytė liet zich inspireren door het onderzoek van archeoloog Marija Gimbutas naar neolithische animistische samenlevingen. De film vertaalt archeologisch materiaal naar een poëtische verkenning van lichamen, herinneringen en landschappen. Hij is opgenomen op 16 mm, afwisselend in de binnenruimtes van een museum en aan de met grotten bezaaide kust van Zuid-Italië, nabij de prehistorische watercultusplaats Grotta Scaloria, waar Gimbutas opgravingen deed. Het werk ontvouwt zich als een choreografie van beweging, zang en rituele gebaren. Centraal in die choreografie staat het beven, een beweging die zowel teder als verontrustend, spiritueel en diep fysiek kan worden ervaren. In plaats van animistische samenlevingen weer te geven, gebruikt Budvytytė het beven als een middel om de geest weer te verbinden met het lichaam, waarbij ze verwijst naar de instinctieve manier waarop zoogdieren zich schudden om hun evenwicht te herstellen na angst of stress. In die zin is het trillen zowel een wond als een vorm van genezing, en nodigt het ons uit om vernieuwde vormen van verwantschap en verbinding te verbeelden met onszelf, met elkaar en met de wereld. Budvytytės praktijk neemt vaak de vorm aan van installaties waarin film, choreografie en tentoonstellingsruimte samenkomen om belichaamde, niet-lineaire kijkervaringen te creëren. Na de première in het Litouwse paviljoen op de 61^e Biënnale van Venetië wordt animism sings anarchy bij Kanal gepresenteerd als een meeslepende filminstallatie met drie kanalen, als onderdeel van het culturele programma van het Litouwse voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie in 2027. De tentoonstelling luidt Film: Expanded in, een tweejaarlijks programma waarin film in installatievorm wordt getoond in de ruimtes van Kanal.