Share this article Share
John Baldessari (1931−2020) was een icoon binnen de hedendaagse kunst en zette de gangbare codes volledig op zijn kop. Bekend om zijn schilderijen die kunsthistorische verwijzingen met Hollywood-filmstills combineren, vervaagde hij visuele grenzen en ontwikkelde hij een complexe verhalende taal die doorspekt was met humor.
Deze tentoonstelling focust op zijn werk uit de jaren 1980 tot 2000 en laat zien hoe zijn invloed nog altijd wereldwijd voelbaar is, zelfs voor generaties die zijn opgegroeid in het digitale tijdperk.
De tentoonstelling die Bozar aan zijn werk wijdt, is een must-see voor iedereen die de subtiliteiten van de avant-garde van de tweede helft van de 20e eeuw wil begrijpen of wil genieten van krachtige werken met een speelse toets.
In de pers
“Vijf jaar na zijn overlijden krijgt de Amerikaanse ‘peetvader van de conceptuele kunst’ John Baldessari een fantastische solo in Bozar.”
****
De Standaard
“De ervaringsgerichte tentoonstelling in Bozar omvat ruim zestig foto’s, schilderijen, installaties en video’s vanaf de vroege jaren 1960 en nodigt uit tot reflectie op onze hedendaagse beeldcultuur.”
Museumtijdschrift
“De Amerikaanse ideeënkunstenaar John Baldessari was bij leven al een legende, anders schop je het niet tot ‘The Simpsons’. Vijf jaar na zijn dood zet Bozar zijn lange loopbaan in de verf, begeleid door zijn eigen woorden”
VRT nws
“Prachtige tentoonstelling.”
“De Amerikaanse kunstenaar John Baldessari speelde in zijn werk met humor, populaire cultuur en de conventies van de kunst.”
“Ongelooflijke invloed van Baldessari op een hele generatie kunstenaars.”
VRT – Klara Pompidou
Zijn kunst, altijd tussen verhaal en beeld in, laat zich niet vastpinnen. Ze knipoogt, grinnikt, en fluistert je toe dat je beter niet te serieus kijkt.“
Knack
“Ga en ontdek dat de Californische Warhol een pak veelzijdiger, vernieuwender en plezanter was dan de New Yorkse.”
De Morgen
“Bozar eert Baldessari met een speelse en boeiende expo. Ze toont dat je op vele manieren naar kunst kan en moet kijken.”
De Tijd